所谓“正统”中国音乐——闲碎之语
所谓“正统”中国音乐——闲碎之语 <div class="item-label"><span class="itemOpr" id="itemId_5750011"></span></div><div class="clear"></div><div class="item-body"><div class="item-content"><p><font size="2">这里所指的“正统”的中国音乐,针对的是具有高度人文性的高雅音乐,主要是春秋战国以来,中国上层阶级以及文人文化中所流行的“雅乐”。这种音乐流传至今,因为一般曲高和寡,多有佚失,现在社会更鲜有人能坐下来静静听赏,唐代的诗人,刘长卿的五绝《弹琴》,大概吟诵的就是这种音乐形式<span>:<img alt="10cc1dab5d0.jpg" src="http://img94.pp.sohu.com/images/blog/2006/7/3/0/27/10cc1dab5d0.jpg" border="0" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px;"/></span><span style="FONT-FAMILY: 新宋体-18030; mso-bidi-font-weight: bold;"> </span></font></p><p></p><p><font size="2">泠泠七弦上,</font><span><br/></span><font size="2">静听松风寒。</font><font size="2"><span><br/></span>古调虽自爱,</font><span><br/></span><font size="2">今人多不弹。</font></p><p><font size="2"><span style="FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: 新宋体-18030;"><font size="2">(图为范曾的《竹林七贤》,魏晋南北朝时的琴人性格之描画)</font></span></font></p><p></p><p><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';"><font size="2">有时我想,所谓“正统”的中国音乐从文化大环境和社会环境着眼处来看,应该有几个关键特征:</font></span></p><p><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';"></span></p><p><font size="2"><span style="mso-bidi-font-family: 新宋体;"><span style="mso-list: Ignore;"><font face="Times New Roman">一、<span style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7pt; LINE-HEIGHT: normal; FONT-STYLE: normal; FONT-VARIANT: normal;"> </span></font></span></span><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';">注重风格、神采、气韵等艺术特征</span></font></p><p><font size="2"><span style="mso-bidi-font-family: 新宋体;"><span style="mso-list: Ignore;"><font face="Times New Roman">二、<span style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7pt; LINE-HEIGHT: normal; FONT-STYLE: normal; FONT-VARIANT: normal;"> </span></font></span></span><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';">注重自我体验、以及和表演的对象的沟通、理解</span></font></p><p><font size="2"><span style="mso-bidi-font-family: 新宋体;"><span style="mso-list: Ignore;"><font face="Times New Roman">三、<span style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7pt; LINE-HEIGHT: normal; FONT-STYLE: normal; FONT-VARIANT: normal;"> </span></font></span></span><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';">极为注重表现个体的情绪、境界和创作思想</span></font></p><p><font size="2"><span style="mso-bidi-font-family: 新宋体;"><span style="mso-list: Ignore;"><font face="Times New Roman">四、<span style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7pt; LINE-HEIGHT: normal; FONT-STYLE: normal; FONT-VARIANT: normal;"> </span></font></span></span><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';">与个人修养、社会道德紧密相连</span></font></p><p><font size="2"><span style="mso-bidi-font-family: 新宋体;"><span style="mso-list: Ignore;"><font face="Times New Roman">五、<span style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7pt; LINE-HEIGHT: normal; FONT-STYLE: normal; FONT-VARIANT: normal;"> </span></font></span></span><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';">创作、表演在形式上具有极大的自由度</span></font></p><p><font size="2"><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';">六、具有神秘主义特征,如人天合一、七弦十三徽、五行所指等</span></font></p><p><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';"><font size="2">我认为,中国古人的音乐思维中,这种音乐的特色与西方所不同之处,正是西方音乐所未全力求达的。有人认为中国音乐单调、和声不够丰满、没有立体感,音律不能协和,曲式结构松散、缺乏体系等等,这些使得中国音乐远远不能及西方音乐的表现力。站在西方人的审美眼光上来评价中国音乐,只可能有两种结果:一种是惊讶新奇,因为完全不入西方音乐意识的规则;另一种是全然否定,则是因为与西方的审美价值评判冲突。</font></span></p><p><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';"><font size="2">实则,笔者认为这种“中短西长”的观点不足取。中国正统的雅乐没有基督教教会那样的四部和声,犹如国画不求立体透视法;中国音乐不讲求十二平均律,犹如国画中不用墨线规矩直尺;不讲求独立性的复调手法,也如同国画中对画面主体之后的空白处的讲究。中国的音乐有自己的审美方法和价值评判,西方也有自己的,不可拿西方的标准来妄自评说。艺术价值的取舍,可以存而不同。</font></span></p><p><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';"><font size="2">窃以为,这些所谓的艺术领域的“缺失”,正是中国音乐的特点。是不为,非不能为。如古琴的不记节奏,不是不记,而是不愿记,音乐的节奏观念有违人性之自由的道家审美观。所以,进而可以说,根本上是因为审美方式不同,所以理解评价不同。故此,在此驳斥中短西长的观念,实在不足取。如果一定要给个评价,那么,中国正统音乐之短,不是别的,就是由于近代没有十足的发展,学人没有实在的努力(当然有各种历史原因),渐而式微了。</font></span></p><p><font size="2"><span><span style="mso-spacerun: yes;"><font face="Times New Roman"> </font></span></span><span style="FONT-FAMILY: 新宋体; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman';">由此而想到的,便是音乐表演和创作中一些涉及到这种高雅古代音乐的问题。由于学术研究、创作、表演的需要,人们无法回避这些困难。笔者认为,问题的实质在于创作、演奏这些作品,要在注重具体的风格和特征同时,把个体融会在整个中国文化的大环境中,这样的理解才不失去意义,才是真正的中国高雅艺术。</span></font></p></div></div> 郭沫若先生曾写过“隋代大音乐家万宝常”
似乎是这篇文章吧,提到了十二平均律可能是中国人发明的,由传教士传到欧洲。这样一说,似乎与欧洲音乐史就通了。
可惜,但是的人并没有很在意这个。假象一下:如果我们并不是用那难认的“公尺谱”而是用五线谱的话,或许音乐史就不会让“帝国主义”占上风。呵呵:face20:
页:
[1]